بیست و هفت ماهگی!

پسرکم ،این روزهای تنهایی و غربت ، وجود تو زندگی ام را شیرین کرده، تویی که هرروز با بوسه هایی که یادگار بهشت است مرا از همه دنیا بی نیاز میکنی، با اغوش مهربانت که هرروز برایم می گشایی بوی مادرم را به خاطرم می اوری، با دستان کوچکت بارها و بارها چشمان مرا بررسی میکنی که مامان ببینم گریه میکنی یا نه؟ شیرین من، شبها وقتی کنارم دراز می کشی و می گویی مامان بیا دوست بشیم ، به هم قصه بگیم ،با هم حرف بزنیم دوست دارم زمان را متوقف کنم تا ابد !

امیر علی مامان ، این روزها همه تلاشش  رو برای یادگیری زبان انگلیسی میکنه، تقریبا اعضای بدن و اعداد رو تا 5 یاد گرفته، سلام و تشکر و بای و.. رو هم استفاده میکنه! رنگها رو تمرین میکنه و مدام در حال سوال کردنه:مامان این چی میشه؟

گل پسرما کم کم یاد گرفته لباسهاشو خودش بپوشه و هربار که موفق میشه با خوشحالی میگه :مامان دیدی بلد شدم ! هرشب مرتب دندوناشو مسواک میکنه و با خوشحالی میگه مامان ببین چقدر تمیزه! تازگیها شوخی کردن هم یاد گرفته و اداها و اصطلاحات بامزه ای استفاده میکنه! درمورد غذا نظر میده و سفارش میکنه:مامان پس ماهی کو؟چرا ماهی نپختی؟ سعی میکنه نقاشی بکشه و هربار میگه مامان یادم بده چطور دایره بکشم( اشکال هندسی رو کامل بلده) .بابا یادش داده حرف A رو بنویسه که خیلی بامزه سعی میکنه بنویسه !تقریبا با محیط جدید کنار اومده ،البته گاها دلتنگی میکنه و هر شب باید به سوال اون خونمون کجاست و الان دست کیه جواب میدم.تازگی ها یاد گرفته با هر صدایی حتی خیلی کوچیک میاد بغل من و میگه مامان دوخدوم(ترسیدم)!

گاهی وقتها دلم میگیره از اینکه این روزها تموم میشن اما این رسم روزگاره! همه بزرگ میشن و فقط خاطره ها می مونن!